Niyazi Koyuncu, Karadeniz ezgilerini modern dokunuşlarla harmanlayan bir müzisyendir. Müzik serüveni, Eskişehir’de kalabalık içinde ilk kez şarkı söylemesiyle tesadüfen başladı; sonrasında etnik tınılara eğilen “Seritana (Karanlıktaki Işık)” adlı grupla birlikte sahne alarak köklerinden beslenen bir rota çizdi. İstanbul’a taşındıktan ve grubun dağılmasının ardından solo projelere yönelerek kendi sesiyle yol almaya başladı. Çıkışını takip eden dönemde dikkat çeken parçaları arasında Yol, Kalbime Yağan Kar, Ayrılık, Köprü Ortası ve Pulim yer alıyor; bu parçalar Karadeniz folk geleneğini güçlü vokal anlatımı ve yer yer rock unsurlarıyla bir araya getiriyor. İlk albümü Muço Pa! 2012’de yayımlandı; albüm, hem bölgesel motifleri hem de çağdaş prodüksiyon yaklaşımlarını bir arada sunduğu için dinleyicilerde karşılık buldu. Ardından 2016 tarihli Liva, müzikal dilinde olgunlaşma gösteren üretimler taşıdı ve repertuarındaki etnik-folk sentezini daha rafine düzenlemelerle ortaya koydu. Son dönemde Gyuliçkimi gibi çalışmalarıyla da repertuarını genişletti. Müziğinde Karadeniz melodilerinden, yerel enstrüman renklerinden ve folk kökenli ritimlerden beslenirken zaman zaman rock ve çağdaş düzenlemelerle formlarını yeniden kurguluyor; bu yaklaşım, geleneksel ile güncel arasındaki köprüyü kurmasına olanak tanıyor. İş birliklerine ve canlı performanslara önem veriyor; İstanbul başta olmak üzere çeşitli şehirlerde gerçekleştirdiği konserler dinleyicilerle doğrudan kurduğu bağı güçlendirdi ve sahne repertuarında hem eski hem yeni çalışmalarına yer verdi. Genel olarak Niyazi Koyuncu’nun çalışmaları, Karadeniz folk kökenlerini korurken farklı üretim yaklaşımlarını deneyen bir çizgide ilerliyor; albümlerinde ve tekli çalışmalarda geleneksel motifleri günümüz dinleme alışkanlıklarına uyarlama çabası net biçimde hissediliyor. Müzik etiketleri arasında karadeniz, folk, ethnic ve Turkey biçimindeki tanımlamalar onun sesinin coğrafi ve türsel çerçevesini özetliyor.